sos laser

S.O.S. aan de Vlaamse regering

Persbericht. De Vlaamse woonzorgcentra zijn de onzekerheid meer dan moe. Al maanden wachten ze op duidelijkheid over de noodzakelijke investeringen in de zorgverlening voor hun bewoners. In het kader van het begrotingsconclaaf lijkt de Vlaamse regering in te hakken op zorgverlening, welzijnsondersteuning en zorginfrastructuur. Deze ouderen, voor wie de maandelijkse factuur in het woonzorgcentrum hun pensioen nu al ver overschrijdt, dreigen kop van Jut te worden.

Sinds de zesde staatshervorming van juli 2014 is de Vlaamse regering volledig bevoegd geworden voor de financiering van zowel het personeel als de zorginfrastructuur van woonzorgcentra. Dat kostenplaatje stijgt door de vergrijzing en de steeds hogere zorgnood van de ouderen.  Er is behoefte aan de renovatie van de bestaande infrastructuur en de inzet van zorgpersoneel. Wie gaat de factuur betalen?

Bewoners betalen vandaag al veel. Uit onze financiële benchmark (MARA) van 2013 blijkt dat de dagprijs in het woonzorgcentrum 50,79 euro bedraagt. Een gemiddeld pensioen van 1.107 euro volstaat alvast niet om de maandfactuur te betalen – die bedraagt ongeveer 1.575 euro (was, medicatie en remgeld nog niet inbegrepen) .  De betaalbaarheid staat duidelijk onder druk. Of moeten we inboeten aan kwaliteit door te beknibbelen op personeel of te kiezen voor te kleine kamers?

Er is nood aan een maatschappelijke keuze voor en investering in de ouderen. Hen nu, in de laatste kwetsbare fase van hun leven, de rekening presenteren, is voor Zorgnet Vlaanderen onverteerbaar.  We vragen dan ook met aandrang dat de Vlaamse regering duidelijkheid brengt en de solidariteit niet verder ondergraaft.

Onze concrete vragen voor de Vlaamse regering

In de resolutie van juni 2013 liet het voltallige parlement horen dat de verbouwing of de uitbreiding van zorginfrastructuur gefinancierd moet worden. De woonzorgcentra kregen tot eind 2014 de tijd om een degelijk financieel plan op te maken om die verbouwing of uitbreiding te bekostigen.  Vlaanderen verklaarde het dossier van liefst 171 woonzorgcentra ontvankelijk en creëerde zo  de verwachting dat ze een bouwsubsidie zouden ontvangen.  Tot op vandaag verkeren dezen in het ongewisse.

Uit de dossiers blijkt dat ongeveer 12.300 bestaande kamers zouden moeten worden verbouwd, willen ze de ouderen huisvesten in een aangepaste omgeving. Mocht de Vlaamse regering de investeringen (VIPA-subsidies) effectief laten vallen, dan zal de dagprijs in de betrokken woonzorgcentra met zo’n 8,7 euro stijgen. Het uitstellen van investering op de lange termijn is alvast geen optie,  ook gezien de huidige lagere rentevoeten en de nood aan economische groei.

Naast de noodzakelijke renovatie van het bestaande patrimonium zijn er ook middelen nodig voor de uitbreiding van de capaciteit ten gevolge van de vergrijzing. Per jaar zullen er 1.400 extra woongelegenheden zijn. Die zijn bestemd voor ouderen die vaak incontinent zijn, kampen met dementie (dwalen, gedragsproblemen…) en andere complexe zorgnoden. We kunnen deze zorg niet alleen aan mantelzorgers en thuiszorgdiensten overlaten. Om hen te ondersteunen zijn dan  ook extra investeringen nodig in dagverzorging, de uitbouw van het lokaal dienstencentrum en kortverblijf.

Wanneer de ouderen niet langer thuis kunnen blijven en kiezen voor een woonzorgcentrum, hebben zij recht op de ondersteuning van professionele zorgverleners. Hoe hoger hun zorgnood, hoe meer personeel wordt ingezet.  Het is belangrijk hiervoor voldoende financiering te voorzien.

Tot slot staat ook de animatie voor ouderen in woonzorgcentra budgettair onder druk. Nochtans is die cruciaal voor het sociale contact en de mentale en fysieke gezondheid van de ouderen (zie ook De Morgen, 12-14/08/2014). Woonzorgcentra doen daarvoor een beroep op goed gevormde animatoren en ergotherapeuten. Wil de Vlaamse regering inboeten op het welzijn van deze bewoners door deze subsidies te schrappen?

Wrang

Het is wrang onze boodschap de wereld in te sturen nét in de Week van de Zorg, een initiatief dat het enthousiasme en de vernieuwende projecten in de gezondheids- en welzijnszorg in de kijker wil zetten. Maar het is een feit, met enthousiasme alleen komen de woonzorgcentra er niet meer.  

De zesde staatshervorming geeft de Vlaamse regering de kans om te kiezen voor een warme samenleving, het wordt tijd dat ze die met beide handen grijpt en een meerjarenplan uittekent. In plaats van de continuïteit die werd beloofd in het Vlaams regeerakkoord, dreigen we immers in een afbouwscenario te belanden. Moeten we dan echt heimwee krijgen naar het federale beleid?