Save the date: #WMTY17

Vera De Troyer

Op 6 juni nemen we in Vlaanderen voor het eerst deel aan het internationale evenement What Matters To You. Stafmedewerker Vera De Troyer deelt haar ervaringen graag met jullie en zorgt hopelijk voor extra motivatie om deel te nemen!

Herken je het gevoel? Je begint aan je shift en werkt je door de waslijst aan taken die vandaag te vervullen zijn: hygiënische zorgen toedienen, medicatiebedeling en –bestelling, wondzorg, voedingen opdienen en toedienen, links en rechts nog een aantal patiënten klaarmaken voor één of ander onderzoek,… Het ene na het andere, bijna op semi-automatische piloot. Terwijl je het ene nog aan het afronden bent, ga je al in je hoofd na wat je als volgende zal doen, wat je vooral niet mag vergeten… en op het einde van de dag ben je tevreden alles te kunnen afvinken en noteren in het dossier. Nu nog snel even doorbriefen aan de collega’s… en alles is klaar?! Een zorgverlener in hart en nieren, zichzelf wegcijferend met maar 1 doel:  aan iedere patiënt de best mogelijke zorg bieden, evidence based en uiteraard één voor één activiteiten die deel uitmaken van het uitgestippelde zorgpad.

Maar kennen jullie ook het gevoel om net iets meer gedaan te hebben? Even echt aandacht gehad te hebben voor de patiënt of mantelzorger, even de tijd genomen te hebben om te luisteren wat door zijn/haar hoofd flitst en daarmee aan de slag te zijn gegaan. Geen grootse dingen, wel integendeel, maar tegelijkertijd dingen die zowel jou als de patiënt bijblijven en waarvan een patiënt jaren later als je elkaar terug tegenkomt, hoort “dat was toen zo fijn”!

Zo herinner ik me Geoffrey, een kleine ukkepuk van twee die even op de afdeling verbleef omwille van een crisissituatie thuis. Het koste me weinig moeite om de arts en collega’s te overtuigen dat ik hem even mee kon nemen van de afdeling om naar de kippen verderop in de straat te gaan kijken; met een jasje dat op dat moment net te klein geworden was voor mijn neefje. Fier als een gieter en genietend van de aandacht! Of de dankbaarheid van dat ouderpaar wanneer je tijdens een nachtshift een oogje dichtknijpt als je zowel een ongeruste mama als papa in het logeerbed aantreft… Maar ook gewoon de glimlach van een kind als je na een wondzorg ook even de tijd neemt om samen een toren te bouwen.

Inmiddels ben ik al enkele jaren niet meer “op de vloer” aanwezig, maar het zijn die momenten waaraan je denkt als iemand je vraagt “Mis je dat dan niet, het werken met patiënten?”. En als ik dan nu in een ziekenhuis kom, dan mis ik niet het prikken van een infuus, het verwijderen van een drain… maar dan zou ik liefst op de rand van het bed gaan zitten om die kleurplaat samen in te kleuren! Of zoals mijn zus het ooit mooi stelde: “de ideale job, ‘luxeverpleegkundige’ zijn’”… en enkel aandacht kunnen geven aan die zaken die het verschil maken.

Helaas zijn er daarvoor geen vacatures en wil ik ook niet blind zijn voor de werkdruk die dag in dag uit ervaren wordt… maar dit mag ons toch niet weerhouden om af en toe eens stil te staan bij die zaken die voor de patiënt echt belangrijk zijn en dat extraatje toevoegen aan de “gewone (excellente) zorg”.

Ik durf toch te eindigen met een oproep. Laat ons op 6 juni samen eens extra aandacht geven aan “de mens achter de patiënt”. Ik garandeer het je: zelfs als het zonnetje ons die dag in de steek laat, ga je met een warm gevoel naar huis! En die lach op het gezicht van de patiënt vergeet je nooit.

 

Plaats een reactie

Login of registreer om te kunnen reageren